Przez 25 lat handlowałem kompetencjami. Dopiero teraz zbudowaliśmy dla nich prawdziwy rynek.

Zanim zostałem rekruterem, pracowałem w bankach – po stronie pasywnej. Mówiąc prościej: zajmowałem się pieniądzem, który klienci powierzyli bankowi. Żeby robić to dobrze, musiałem rozumieć rynek: i ten regulowany, i ten pozagiełdowy. I właśnie tam, patrząc latami na to, jak przepływa kapitał, nabrałem szacunku do potęgi dobrze zorganizowanego rynku.

Zrozumiałem wtedy dwie rzeczy, które zostały ze mną na zawsze.

Pierwsza: pieniądz jest produktem łatwym. Łatwo go przechować, łatwo przewieźć, łatwo wymienić na cokolwiek. Druga, ważniejsza: pieniądz nie ma żadnej wartości sam w sobie. Działa dopiero wtedy, gdy służy do wyceny i do wymiany. A za każdą wartością ekonomiczną – także za tym pieniądzem – zawsze stoi człowiek. Ktoś, kto tę wartość faktycznie wytworzył.

I tu pojawiło się pytanie, które nie dawało mi spokoju przez następne dwie dekady.

Skoro pieniądz – produkt łatwy – ma najlepszy rynek świata, to dlaczego kompetencje go nie mają?

Bo pomyśl: kapitał ma giełdy, notowania, płynność, przejrzyste parametry. W ułamku sekundy wiadomo, co ile jest warte i kto z kim chce się wymienić. A kompetencje – czyli to, co ludzie naprawdę oferują na rynku, to, co stoi za każdą wartością – handluje się tak jak w ubiegłym wieku. Wyślij CV. Czekaj. Cisza. Wyślij następne.

Od 2000 roku pracowałem jako rekruter, a właściwie zbudowałem dwie agencje rekrutacyjne. W swojej karierze łowcy głów rozmawiałem mniej więcej z 20 tysiącami osób – o ich kompetencjach, ambicjach, oczekiwaniach. I im dłużej to robiłem, tym wyraźniej widziałem jedno: rynek pracy jest strukturalnie nierówny.

Poza wyjątkowymi sytuacjami pozycja pracodawcy jest niemal zawsze silniejsza. Na jedno stanowisko potrafiłem znaleźć kilku kandydatów, którzy spełniali startowe oczekiwania. To nie jest rynek wymiany – to rynek, na którym jedna strona wybiera z kolejki, a druga stoi w tej kolejce z nadzieją, że ktoś w ogóle spojrzy.

Pracownik to nie eksponat w muzeum

Przez lata starałem się patrzeć na moją pracę inaczej niż większość. Nie pytałem „jak tę osobę sprzedać", tylko „jak ona wykona misję, którą powierzy jej pracodawca". Bo prawda, o której rzadko mówimy głośno, jest taka:

Pracodawca nie potrzebuje ludzi z pięknymi CV. Pracodawca potrzebuje ludzi, którym może powierzyć zadanie i liczyć, że będzie dobrze wykonane.

CV pokazuje to tylko po części. Owszem, mówi coś o wcześniejszych doświadczeniach i wykształceniu – daje przesłanki, że ktoś tę misję udźwignie. Ale jest poszlaką, nie dowodem. A my zbudowaliśmy cały rynek pracy wokół tej poszlaki, jakby była całą prawdą o człowieku.

Wykorzystując to, czego nauczyłem się na rynkach finansowych, zacząłem myśleć o czymś innym: o rynku wymiany kompetencji. Prawdziwym rynku – takim, gdzie to człowiek definiuje, co potrafi, i sam wystawia ofertę. Z konkretnymi parametrami: za ile, od kiedy, w jakim języku, w jakim miejscu. Racjonalny pracodawca dostaje wtedy „produkt" niemal na tacy – nie stertę życiorysów do przekopania, tylko konkretną propozycję, którą albo chce przyjąć, albo nie.

Dorzuciłem do tego jeszcze jeden element: anonimowość. Z jednej strony daje kandydatowi bezpieczeństwo wobec obecnego pracodawcy. Z drugiej – i to jest ważniejsze – zmusza obie strony, by skupiły się na tym, co naprawdę się liczy: na kompetencjach i na zadaniu. Chyba że ktoś ma ukrytą agendę. Wtedy Jobrowse nie zadziała. I dobrze.

Wtedy pomysł przestał być tylko mój

Przez wiele lat to wszystko istniało tylko w mojej głowie. Nie miało nawet nazwy. Aż przyszli ludzie, których mnie brakowało – świetni informatycy i specjaliści od zagadnień rynkowych. (Nie wymieniam nazwisk; zainteresowanych odsyłam do KRS.) To oni nazwali to Jobrowse, zaprojektowali i zbudowali portal w oparciu o najnowocześniejsze rozwiązania. Zastosowali sztuczną inteligencję – nie po to, by filtrować i odrzucać ludzi, zanim człowiek na nich spojrzy, ale by ich dopasowywać. I zrobili to, zanim AI stała się hitem sezonu.

Tak z ćwierćwiecza rozmów, dwóch agencji i jednej uporczywej myśli z rynków finansowych powstało proste założenie: kompetencje wreszcie dostają swój rynek.

To jest pierwszy, wprowadzający tekst. W kolejnych częściach serii zejdę z poziomu idei na poziom praktyki – pokażę konkretnie, co Jobrowse zmienia po stronie kandydata i co zmienia po stronie zatrudniającego. Nie będą to ogólniki, tylko racjonalne, policzalne powody, dla których warto z niego korzystać.

Na razie zostawiam Cię z jednym pytaniem – tym samym, które zadałem sobie dwadzieścia lat temu: skoro potrafiliśmy zbudować doskonały rynek dla pieniądza, dlaczego godzimy się na tak zły rynek dla tego, co ten pieniądz w ogóle tworzy – dla ludzkich kompetencji?

Jeśli szukasz ludzi albo sam jesteś po drugiej stronie stołu, napisz w komentarzu w naszych mediach społecznościowych, jak Ty to widzisz. Obserwuj naszego bloga i nasze profile społecznościowe – w następnej części pokażę, jak to działa w praktyce.

– Artur